شعر

جای تو

 

ادامهء این بازی تا انجا دست به دست  هم دستی داشت

از پرواز هم با ل بردارم

چقدر زمین را بکشم

در بکنم کسی را و در دیوار

همین؟!                  گاو             واو               و و و و و

واین وای بر اشهد وا ن لا اله الا انت  

                                                     انت؟!

    

   « روشنی ام از شستشوی آسمان نیست

                       ستاره  من از جستجو تهی ست »

 

 آن بهاره رسیده بود امکا ن نبود

در بودی که بازی تا کجا ادامه را هی می کرد

تا ای داد بر باد

 با هنوز نرسیدم وهی با ل می کند

                                        هی پرواز

                                                واز

                                                 باز

  چهره به چیره          رو به رو

  پرده به پاره ...

                              شنید ید؟!

توپ هم که می ترکد            تعطیلم                  می دانی که ؟

روشن را  روشن نمی کنم

شلیک در این جایی پر نمی کند نه خالی

فقط خنده

می توانید دستما ل بیاورید

دستمالی ام

                    جا ی تو دست به دست میشوم

                        

 فرامرز پارسا

شعر

فقط !

 

 می توانی زنی باشی ، با کلمه ای بر سینه

 عاشق ات خواهم شد !

 

 می توانی زنی باشی ، با پرنده ای بر سینه

 عاشق ات خواهم شد !

 

 می توانی زنی باشی ، با سینه بندی بر سینه

 عاشق ات خواهم شد !

 

 می توانی کلمه ای باشی

 می توانی پرنده ای باشی

 می توانی سینه بندی باشی

 عاشق ات خواهم شد !

 

 من

 کلمه ها را

 پرنده ها را

 سینه بند ها را

 دوست نخواهم داشت

 عاشق ات خواهم شد

 بر همین سینه !

 حسين  نوروزي

داستان

پاكت‏ها

ريموند كارور

ترجمه:‌ مصطفي مستور

يكي از روزهاي گرم و مرطوب است. من از پنجره‏ي اتاق‏ام در هتل مي‏توانم بيش‏تر قسمت‏هاي شهر ميدوسترن(1) را ببينم. مي‏توانم چراغ‏هاي بعضي ساختمان‏ها را كه روشن مي‏شوند، دود غليظي را كه از دودكش‏هاي بلند بالا مي‏روند، ببينم.‏ كاش مجبور نبودم به اين چيزها نگاه كنم.

مي‏خواهم داستاني را براي شما نقل كنم كه سال قبل وقتي توقفي در ساكرامنتو داشتم، پدرم برايم تعريف كرد. مربوط به وقايعي است كه دو سال قبل از آن پدرم را در‏گير كرده بود. آن موقع هنوز او و مادرم از هم طلاق نگرفته بودند.

من كتاب فروش‏ام. نمايندگي يك سازمان معروف توليد كتاب‏هاي درسي را دارم كه دفتر مركزي‏اش در شيكاگو است. محدوده‏ي كاري من ايلينويز، بخش هايي از آيووا و ويسكانسين است. وقتي در اتحاديه‌ي ناشران كتاب غرب كشور در لوس‏آنجلس شركت كرده بودم فرصتي دست داد تا چند ساعتي پدرم را ملاقات كنم. از وقتي از هم طلاق گرفته بودند نديده بودم‏اش، منظورم را كه مي‏فهميد. آدرس‏اش را از توي كيف جيبي‏ام بيرون آوردم و به‌اش تلگراف زدم. صبح روز بعد وسايل‌ام را به شيكاگو فرستادم و سوار هواپيمايي به مقصد ساكرامنتو شدم.

دقيقه‏اي طول نكشيد كه شناختم‌اش. جايي كه همه ايستاده بودند، ـ مي‌شود گفت پشت در ورودي‏ـ ايستاده بود. با موهاي سفيد، عينكي بر چشم و شلوار بشوي و بپوش قهوه‌اي رنگ.

گفتم: “ پدر، حال‌ات چه طوره؟ ”

گفت: “ لس(2) ”

با هم دست داديم و رفتيم به طرف خروجي.

گفت: “ مري(3) و بچه ها چه طورند؟ ”

گفتم: “ همه خوب اند، ” كه البته حقيقت نداشت.

پاكت سفيد شيريني ‌فروشي را باز كرد و گفت: “ كمي خرت و پرت برات گرفته‌ام مي‏توني با خودت برگردوني. زياد نيست. كمي شيريني بادام سوخته براي مري و كمي هم پاستيل ميوه‏اي براي بچه‏ها. ”

گفتم: “ متشكرم.”

گفت: “ وقتي خواستي برگردي يادت نره همراه‌ت ببري شون. ”

از سر راه چند راهبه كه به طرف محل سوار شدن هواپيما مي‏دويدند كنار رفتيم.

گفتم: “ مشروب يا قهوه؟ ”

گفت: “ هر چي تو بگي، ولي من ماشين ندارم،‌”

كافه‏ي دنجي پيدا كرديم، مشروب گرفتيم و سيگار‌ها را روشن كرديم.

گفتم: “ اين هم از كافه، ”

گفت: “ خوب، آره، ”

شانه‌هايم را بالا انداختم و گفتم: “ بله. ” به پشتي صندلي تكيه دادم و نفس عميقي كشيدم، هوايي را كه در نظرم گرفته و غمبار بود تو مي‏دادم و پدرم سرش را چرخاند.

گفت: “ گمون‌ام فرودگاه شيكاگو چهار برابر اين جا باشه.”

گفتم: “ بيش از چهار برابره. ”

گفت: “ فكر مي‏كردم بزرگ باشه، ”

گفتم: “ از كي عينك مي‌زني؟ ”

گفت: “ از مدتي پيش.”

جرعه‌اي قورت داد و بعد درست رفت سر اصل مطلب.

“ كاش سر اين قضيه مرده بودم ” دست ‌هاي زمخت‌اش را گذاشت دو طرف عينك‌اش.“ تو آدم تحصيل كرده‌اي هستي، لس. تو كسي هستي ‌كه مي‏توني اين رو بفهمي.”

زيرسيگاري را روي لبه‌اش گرداندم تا چيزي را كه زيرش نوشته شده بود بخوانم: باشگاه هارا(4) / رنو(5) و ليك تاهو(6) / جاهاي خوبي براي تفريح.

“زني بود از كارمندان شركت استانلي پروداكتز(7) ريزه بود، با دست‌ها و پاهاي كوچك و موهايي كه مثل زغال سياه بودند. خوشگل‌ترين زن توي دنيا نبود اما خوب لعبتي بود. سي‌سال‌اش بود و چند بچه داشت. با همه‏ي اتفاقاتي كه افتاد زن محجوبي بود. مادرت هميشه از او جارويي، زمين‌شويي يا نوعي مواد كيك مي‏خريد. مادرت را كه مي‏شناسي. شنبه‌اي بود و من خانه بودم. مادرت رفته بود جايي. نمي‏دانم كجا رفته بود. جايي كار نمي‌كرد. توي اتاق پذيرايي داشتم روزنامه مي‌خوندم و قهوه مي‏خوردم كه اين زن كوچولو در زد. سالي وين (8). گفت چيزهايي براي خانم پالمر(9) آورده. گفتم‘ من آقاي پالمر هستم، خانم پالمر الان خانه نيستند،’ ازش خواستم بياد داخل و پول چيزهايي را كه آورده بود به‏اش بدهم. مي‏دوني كه چي مي‏گم. نمي‏دونست كه بايد بياد داخل يا نه. همان جا ايستاده بود و برگ رسيد و پاكت كوچكي را توي دست‌اش نگه داشته بود.

گفتم: ‘خيلي خوب، بده شون به من، چرا نمي‏‏آييد داخل چند دقيقه‌اي بنشينيد تا ببينم مي‏تونم پولي پيدا كنم يا نه.’

گفت: ‘ اشكالي نداره، مي‌تونم بذارم به حساب‌تون. خيلي از مشتري‌ها اين طوري‌اند. اصلا اشكالي نداره،’

گفتم: ‘ نه نه، پول دارم. همين الان پرداخت مي‏كنم. هم زحمت برگشتن شما كم مي‏شه و هم بدهكاري گردن من نمي‏مونه. بفرماييد تو،’ اين را كه گفتم در توري را باز نگه داشتم. بي ادبي بود بيرون نگه‌اش دارم.

پدرم سرفه كرد و يكي از سيگارها را برداشت. از ته كافه زني خنديد. نگاهي به زن انداختم و باز نوشته‏هاي زير سيگاري را خواندم.

اومد داخل، به‌اش گفتم ‘عذر مي‏خوام فقط يك دقيقه طول مي‌كشه.’ بعد رفتم توي اتاق خواب تا دنبال كيف پول‌ام بگردم. توي كمد لباس‌ها گشتم اما پيداش نكردم. مشتي پول خرد، قوطي كبريت و شانه‌ام اون جا بود اما از كيف پول خبري نبود. مادرت طبق معمول اون روز صبح خانه را مرتب كرده بود. رفتم توي اتاق پذيرايي و گفتم‘ الان براتون پول پيدا مي‏كنم.’

گفت: ‘خواهش مي‏كنم خودتون رو توي زحمت نندازيد،’

گفتم: ‘زحمتي نيست، بالاخره بايد كيف‌ام را پيدا كنم. خونه‌ي خودتونه، راحت باشيد.’

گفت: ‘ اوه راحت‌ام.’

گفتم:‌‘‌اين جا رو بخوان، چيزي درباره‏ي سرقت بزرگي كه توي شرق اتفاق افتاده شنيده‌اي؟ همين الان داشتم درباره‌اش مي خوندم.’

گفت: ‘ديشب خبرش را از تلويزيون شنيدم،’

گفتم:‘‏خيلي راحت فرار كرده اند،’

گفت:‘خيلي زبل بوده اند،’

گفتم:‘يك جنايت به تمام معنا،’

گفت:‘خيلي كم پيش مي‏آد كسي بتونه قسر در بره،’

ديگه نمي‏تونستم از چي بايد حرف بزنم. نشسته بوديم اون‌جا و هم ديگر را نگاه مي‏كرديم. بعد رفتم توي ايوان و توي لباس چرك‌ها دنبال شلوارم گشتم. فكر مي‏كردم مادرت شلوارم را اون جا گذاشته. كيف توي جيب پشتي شلوارم بود. برگشتم توي اتاق و پرسيدم چه قدر بدهكارم.

سه يا چهار دلار بيش‏ترنبود. پول‏اش را دادم و بعد نمي‏دونم چي شد كه از او پرسيدم اگه داشته‌شون با‌ها‌شون چه كار مي‏‏كرد، منظور همه‏ي پول‌هايي بود كه دزدها سرقت كرده بودند.

خنديد و من دندان‌هاش را ديدم.

نمي‌دونم چي به سرم اومد. لس، پنجاه و پنج سال سن داشتم. بچه‌هام بزرگ شده بودند. آن قدرها هم احمق نبودم كه اين چيزها را نفهمم. سن اون زن نصف سن من بود و بچه‌هاش مدرسه مي‏رفتند. براي شركت استانلي كار مي‏كرد. مي‏خواست سرش گرم باشه. احتياجي به كار كردن نداشت. به اندازه‏ي كافي پول براي گذران زندگي‌شان داشتند. شوهرش لاري(10) راننده‏ي يك شركت باربري بود. پول خوبي در مي‏آورد. مي‏دوني، راننده‏ي كاميون بود.

پدرم مكث كرد و صورت‌اش را پاك كرد.

گفتم: “هر كسي توي زندگي‌اش خطا مي‌كنه،”

سرش را تكان داد.

“دو تا پسر داشت، هنك(11) و فردي(12) تقريبا يك سال فاصله‏ي سني داشتند. چند تا عكس به‌ام نشون داده بود. بگذريم، وقتي اون مطلب را در باره‏ي پول‌ها گفتم خنديد، گفت حدس مي‏زنه از فروشندگي براي شركت استانلي پرو‏داكتز استعفا مي‏ده و مي‏ره به داگو(13) و يك خانه اون جا مي‏خره. گفت فاميل‏هاش توي داگو زندگي مي كنند.”

سيگار ديگري آتش زدم و به ساعت‌ام نگاه كردم. ميخانه‏چي ابرو‌هاش را بالا برد و من ليوان را بالا آوردم.

“خوب روي كاناپه نشسته بود و پرسيد سيگار دارم. گفت سيگارهاش رو توي اون يكي كيف‌اش توي خونه جا گذاشته. گفت وقتي يك كارتون سيگار توي خونه داشته باشه خوش‌اش نمي‏آد از دستگاه‏هاي سكه‌اي سيگار بخره. سيگاري به‌اش دادم و براش كبريت روشن كردم. لس، راست‌اش را بخواهي، انگشتان‌ام داشتند مي‏لرزيدند.”

مكث كرد و دقيقه‌اي زل زد به بطري. زني كه خنديده بود دست‌هاش را دور بازوهاي مرداني كه دو طرف‌اش نشسته بودند حلقه كرد.

“بعدش را درست به خاطر نمي‌آرم. از او پرسيدم قهوه مي‌خوره. گفتم‌اش تازه يك قوري درست كرده‏ام. گفت ديگه بايد بره. گفت شايد براي يك فنجان وقت داشته باشه. رفتم توي آشپزخانه و صبر كردم تا قهوه گرم شود. لس، اين رو مي‏خوام بگم، به خداوند قسم مي‏خورم در تمام مدتي كه من و مادرت زن و شوهر بوديم هرگز حتي يك بار هم به مادرت خيانت نكرده بودم. حتي يك بار. با اين كه بارها دل‌ام مي‏خواست و فرصت‌اش هم پيش آمده بود. اين را به‌ات بگم كه تو مادرت را مثل من نمي‏شناسي.”

گفتم: “مجبور نيستي در باره‏ي اون قضيه هر چي مي‏دوني بگي.”

“قهوه‌اش را براش بردم، حالا ديگه كت‌اش را هم درآورده بود. با فاصله‌اي از او روي انتهاي ديگر كاناپه نشستم و شروع كرديم به زدن حرف‌هاي خصوصي‌تر. گفت دو تا بچه داره كه توي دبستان ابتدايي روزولت(14) درس مي‏خونند، و شوهرش لاري هم راننده است و گاهي يكي دو هفته خانه نيست. يا بالا مي‏ره به سمت سياتل(15) و يا مي‏ره پايين به طرف لوس‌آنجلس(16).گاهي هم تا فينيكس(17) مي ره. هميشه يك جاست. گفت وقتي دبيرستان مي‏رفتند با لاري آشنا شده. گفت به اين حقيقت كه سراسر زندگي اش را درست طي كرده افتخار مي‏كند. خوب، چيزي نگذشت كه به حرف هايي كه مي‏زدم لبخند مي‏زد. اين چيزي بود كه مي‏شد دو تا برداشت ازش كرد. بعد پرسيد لطيفه‏ي كفش فروش سياري را كه به ديدن زن ‌بيوه‌اي رفته شنيده‌ام. هر دومون به لطيفه‌اش خنديديم و بعد هم من يك لطيفه‏ي كمي بدتر تعريف كردم. بعد او به شدت خنديد و سيگار ديگري كشيد. خلاصه حرف حرف آورد، اين چيزي بود كه اتفاق افتاد، مي‏دوني كه چي مي‏گم؟

“ خوب، بعد بوسيدم‌اش. سرش را روي كاناپه عقب بردم و بوسيدم‌اش، احساس كردم زبان‌اش را با عجله توي دهان‌ام تكان مي‏دهد. مي‏فهمي چي دارم مي‏گم؟ مردي كه توانسته بود در زندگي‌اش تمام اصول و اخلاق را رعايت كند ناگهان داشت به همه چيز پشت پا مي‏زد. خوشبختي‌اش داشت از دست‌اش مي رفت. مي‌دوني كه چي مي گم؟ همه‏ي اين چيزها در يك چشم به هم زدن اتفاق افتاد. بعد گفت، ‘لابد فكر كرده‌اي من هرزه و يا يه چيزي توي اين مايه‌هام،’بعد هم از خانه زد بيرون.

“ خيلي هيجان‏زده بودم. مي‏فهمي كه؟ كاناپه را مرتب كردم و كوسن‌ها را گذاشتم سر جاشان. روزنامه‏ها را تا زدم و حتي فنجان‌هايي را كه توي‏شان قهوه خورده بوديم، شستم قوري قهوه را خالي كردم. در همه‏ي اين مدت به اين فكر مي‏كردم كه چه طور توي صورت مادرت نگاه كنم. ترسيده بودم.

“‏خوب، قضايا اين طوري شروع شد. من و مادرت مثل سابق با هم زندگي مي‏كرديم اما من مرتب سراغ اون زن مي‏رفتم.”

زني كه در كافه نشسته بود از روي چهار‏پايه‌اش بلند شد. چند قدم به طرف وسط كافه آمد و بعد شروع كرد به رقصيدن. سرش را به اين طرف و آن طرف تكان مي‏داد و با انگشتان‌اش بشكن مي‏زد. ميخانه‏چي از مشروب ريختن دست كشيد. زن دست‌هاش را بالاي سرش آورد و در دايره‏ي كوچكي وسط كافه شروع كرد به چرخيدن. اما بعد از رقصيدن ايستاد. و ميخانه‏چي هم به كارش برگشت.

پدرم گفت: “ديدي چي كار كرد؟ ”

اما من اصلا حرفي نزدم.

گفت: “اوضاع همين طور پيش مي‏رفت، لاري دنبال برنامه‌هاي خودش بود و من هم هر وقت فرصتي پيش مي‏اومد مي رفتم سراغ اش. به مادرت مي‏گفتم فلان جا يا بهمان جا مي‏رم.”

عينك‌اش را در آورد و چشم‌هاش را بست. “تا حالا اين چيزها را به كسي نگفته بودم”

هيچ حرفي نداشتم كه بزنم. به محوطه‏ي بيرون و بعد به ساعت‌ام نگاه كردم.

گفت: “ببينم، هواپيما كي پرواز مي‏كنه؟ مي‏توني پروازت را عوض كني؟ لس، بذار مشروب ديگه‌اي بخرم با هم بخوريم. دو تا ديگه سفارش مي‏دم و حرف‌هام رو زود تمام مي‏كنم. گوش كن، يك دقيقه بيش‌تر طول نمي‏كشه.”

“عكس‌اش را توي اتاق خواب كنار تخت گذاشته بود. اوايل اذيت مي‏شدم، منظورم ديدن عكس لاري در اون جا و الي آخر. اما مدتي بعد به‌اش عادت كردم. مي‏بيني انسان چه طور به بعضي چيزها عادت مي‏كنه؟ ” سرش را تكان داد.

“باور كردن‌اش سخته. به هر حال عاقبت خوبي نداشت. خودت مي‏دوني. خودت همه چيز رو مي‏دوني.”

گفتم: “من فقط چيزهايي رو كه تو به‌ام مي‏گي مي‏دونم.”

“به‌ات مي‏گم، لس. به‌ات مي‏گم مهم ترين مسئله اين وسط چي هست. مي‏دوني، چيزهاي مهمي اين وسط مطرحه. چيزهايي مهم تر از جدا شدن مادرت از من. پس حالا خوب گوش كن. يك بار با هم توي رخت‏خواب بوديم نزديك ناهار بود. اون جا خوابيده بوديم و داشتيم با هم حرف مي‏زديم. احتمالا چرت مي‏زدم. مي‏دوني، از اون چرت زدن و خوابيدن‌هاي مسخره بود. همان وقت بود كه داشتم به خودم مي‏گفتم بهتره بلند شوم و زود بزنم به چاك. انگار همان موقع بود كه ماشيني آمد داخل و جلو پاركينگ كسي از آن پياده شد و در را محكم بست.

“زن جيغ كشيد و گفت: ‘خداي من، لاري اومد!‌’

“ لابد مثل ديوونه‌ها شده بودم. انگار به اين فكر مي‏كردم كه اگه از در عقبي فرار كنم يقه‌ام را مي‏گيرد و به نرده‌هاي حياط آويزان‌ام مي‏كند و شايد بكشدم. سالي داشت صداهاي مسخره‌اي از خودش در مي‏آورد. انگار نمي‏تونست نفس بكشه. روبدوشامبرش را پوشيده بود اما جلوش باز بود. توي آشپزخانه ايستاده بود و داشت سرش را تكان مي‏داد. همه‏ي اين چيزها توي يك لحظه اتفاق افتاد. مي‏فهمي كه. من تقريبا لخت اون جا ايستاده بودم و لباس‌هام توي دست‌ام بود كه لاري در هال را باز كرد. هول شدم و خودم را درست كوبيدم به پنجره‏ي اتاق‌شان، خودم را درست كوبيدم به شيشه.”

پرسيدم: “فرار كردي؟ دنبال‌ات نكرد؟ ” پدرم طوري نگاه‌ام كرد كه انگار خل شده‌ام بعد به ليوان خالي‏اش زل زد. من به ساعت ‌ام نگاه كردم و بدن‌ام را كش دادم. سرم كمي از ناحيه‌ي پشت چشم‌ها درد گرفته بود.

گفتم: “گمون ام بهتره هر چه زودتر از اين جا بزنم بيرون.” دست‌ام را روي چانه‌ام كشيدم و يقه‌ام را صاف كردم.
پرسيدم: “اون زن هنوز توي ردينگ(18) زندگي مي‏كنه؟ ”

پدرم گفت: “تو هيچي نمي‏دوني. تو اصلا چيزي نمي‏دوني. تو به جز فروختن كتاب هيچي حالي‌ات نيست.” تقريبا وقت رفتن بود.

گفت: “آه خداي من، مرا ببخش، اون مرد داغون شد. روي زمين افتاد و شروع كرد به گريه كردن. زن ايستاده بود توي آشپزخانه و داشت اون جا گريه مي‏كرد. زانو زده بود و داشت به درگاه خداوند التماس مي‏كرد. آن قدر بلند و رسا كه مرد از توي هال صداش را مي‏شنيد.”

پدرم خواست چيز ديگري بگويد اما به جاي گفتن حرف‌اش سرش را تكان داد. شايد مي‌خواست من حرف بزنم.

آخر سر گفت: “نه، بهتره بري كه به هواپيمات برسي.”

كمك اش كردم كت‌اش را بپوشد و بعد همين طور كه آرنج‌اش را گرفته بودم و به طرف خروجي راهنمايي‌اش مي كردم، زديم بيرون.

گفتم: “بذار برات تاكسي بگيرم،”

گفت: “نه، مي‌خوام بدرقه‌ات كنم.”

گفتم: “احتياجي نيست، دفعه‌ي بعد.”

با هم دست داديم. اين آخرين باري بود كه ديدم‌اش. به طرف شيكاگو كه مي رفتم يادم آمد پاكت هديه‌ هاش را انگار توي كافه جا گذاشته‌ام. مثل بقيه ي چيزها. البته مري به شيريني نياز نداشت، بادامي يا هر چيز ديگر.

تازه اين مربوط به سال گذشته است. حالاكه نيازش حتي كم‌تر هم شده است.


زيرنويس:

1. Midwestern
2. Les
3. Mary
4. Harrah’s Club
5. Reno
6. Lake Tahoe
7. Stanly Products
8. Sally Wain
9. Palmer
10. Larry
11. Hank
12. Freddy
13. Dago
14. Roosevelt
15‏ـ Seattle، شهري در ايالت واشينگتن. م.
16ـ Los Angeles ، شهري در ايالت كاليفرنيا. م.
17‏ـ‏Phoenix ، مركز ايالت آيروزنا. م.
18. Redding