(فریبا بابک)

دستهایشان را بریدند

در حالیکه من

فریبا بابک بودم و

اصلآ

یوسف کیلویی چند؟

شکر که نارنجها چیزی نشدند شکر

{ انگشتهای تورا آش و لاش می خواستم و

نارنج تو اما شهید بود}

پدرم کور بود از اول

و من سپرده شدم به چاههایی چقدر برادر

گرگ برقصد در خونم

{گرگی که مرا پاره کرد عزیزم به مراتب از تو دندانهایی عاشقتر داشت}

ـ هر چه می کنم این پیراهن گرگم کند نمیشود چرا نمی دانم؟

ـ چاهی که در جیبهایم خود را بالا می کشد دهانش باز مانده کاروانیست و هر چه می کند صیادی

نمی تواند بسازد

ـ در من غواصی که تویی فقط شنا می توانی صید کنی

موجی که دل می زند از این عمق رصد نمی شود

نرسیدی نمی رسی

ـ کباب فریبا بابک سیخی چند؟

ـ در پیراهنش ماه دارد در تنش چیزی دارد الکل

تنی که کره عسل حبذالله

ببینیدش

تیز

هم چاقو می شوید هم نارنج هم گرگی که در پیراهنی که کره عسل می ریزی

ریختی

روی خودت غیر شرعی می کنی خودت را

ـ فریبا شدم خودو را و

چاه زدم در خودم و

اصلآ گاو تو به من چه گوساله

¤

این سجده پس چرا نمی شود چرا؟

 

 

 

 

کاروان زندگی من....

 

کاروان رفته بود و دیده ی من

همچنان خیره مانده بود به راه

خنده می زد به درد و رنجم اشک

شعله می زد به تار و پودم آه

 

رفته بودی و رفته بود از دست

عشق و امید و زندگانی من

رفته بودی و مانده بود به جا

                        شمع افسرده ی جوانی من

 

شعله ی سینه سوز تنهایی

باز چنگال جانخراش گشود

دل من در لهیب این آتش

                  تارمق داشت دست وپا زده بود!!

 

چه وداعی چه درد جانکاهی!

چه سفر کردن غم انگیزی.

نه نگاهی چنان که دل میخواست

                                      نه کلام محبت آمیزی!

 

گر در آنجا نمیشدم مدهوش

دامنت را رها نمیکردم

وه چه خوش بود کاندر آن حالت

                                    تا ابد چشم وا نمی کردم.

 

چون به هوش آمدم نبود کسی

هستی ام سوخت اندر آن تب و تاب

هر طرف جلوه کرد در نظرم

                                برگ ریزان باغ عشق و شباب

 

وای بر من نداد گریه مجال

که زنم بوسه ای به رخسارت

چه بگویم فشار غم نگذاشت

                    که بگویم: ((خدانگهدارت))

 

کاروان رفته بود و پیکر من

در سکوتی سیاه می لرزید

روح من تازیانه ها میخورد

                    به گناهی که: عشق میورزید.

 

او سفر کرد و کس نمی داند

من درین خاکدان چرا ماندم .

           آتشی بعد کاروان جا ماند

 

     من همان آتشم که جا ماندم........

                                                           ف.مشیری

سخناني از اوشو

 

 

کسي که بتواند به غريبه ای سلام کند ، به يک گل هم مي تواند سلام کند ؛ حتي مي تواند براي پرنده ها آواز بخواند .آنها هر روز براي تو آواز مي خوانند و تو حتي به روي خود هم نياورده اي که بايد روزي چهچهه آنها را پاسخ دهي.

زندگي فقط فرصتي است براي تعالي ، براي بودن ، براي شکوفا شدن. زندگي به خودي خود خالي است ، تا آنگاه که خلاق نباشي قادر نخواهي بود آن را با رضايت خاطر پرکني. تو نغمه اي در دل داري که بايد سراييده شود و رقصي که بايد به اجرا درآيد.

با افراد ، به عنوان وسيله رفتار نکن ، آنها سرمنزل خودشانند .به آنها وصل شو ، در عشق ، در عزت ، هرگز  در تملک شان قرار نگير . به آنان وابسته نباش و ديگران را به خود وابسته نکن.

متدين واقعي بايد در دنيا سهم داشته باشد .بايد کمي بيشتر عطرآگينش کند . بايد کمي بيشتر هماهنگش کند. اين قرار است سهم او باشد.

زندگي بايد جشني دائمي باشد. جشن نورها در سراسر سال. تنها آنگاه مي تواني رشد کني و شکوفا شوي که چيزهاي کوچک و پيش پا افتاده را به جشن مبدل کني.

بيشتر مذاهب و فرقه ها اين نکته را تعليم داده اند که : "از دنيا دست بشوي." ولي من به تو تعليم مي دهم که :"دنيا را دگرگون کن !" از خودت اثرات سازنده و مثبت به جاي بگذار ، دنيا را زيباتر کن.

سخنان شنیدنی

 

 

بهتر آن است كه فريب بخوري تا فريب بدهي،

زيرا اگر فريب بدهي بزرگترين گنجينه خود را از

دست خواهي داد:

توانايي اعتماد را

و تكرار مي كنم

توانايي كسب اعتماد بزرگترين گنجينه زندگي است

بدون اعتماد دوري از خداوند حتمي است.

 

هرگز اشخاص را ابزار به حساب نياور

آنها به سهم خود مقصودهايي هستند.

به آنها بپيوند، در عشق و با احترام

هرگز مالك آنها مشو و برده آنها هرگز

به ايشان وابسته مشو و مگذار افراد پيرامونت

به تو وابسته شوند.

 

بسياري از مردم تنها براي خودنمايي زندگي مي كنند

چنين مردمي به راستي در درون بسيار حقيرند،

چون تنها مبتلايان به عقده حقارت ، نيازمند خودنمايي اند.

يك انسان واقعا" برتر هرگز خود را با ديگري مقايسه نمي كند.

ومی داند که مقایسه پذیر نیست ؛

و نيز مي داند كه ديگران هم با او مقايسه پذير هستند

او نه برتر است و نه حقيرتر.

 

هيچ سنگي را خوارنشمار

زيرا بارها و بارها همان سنگي كه معمار خوارش شمرده،

در پایان شالوده بنایی شده است .

فقط گلد کوئیستی ها بخوانند !!!

 

عباسعلی کد خدائی سخنگوی شورای نگهبان در جواب یکی از خبرنگاران در مورد فعالیتهای  گلد کوئیستی این چنین بیان کرد :

طرح الحاق یک بند و یک تبصره به ماده یک قانون مجازات اخلال گران د رمورد فعالیت های گلدکوئیستی در نظام اقتصادی کشور مصوب ۱۳۶۹ و اصلاح تبصره یک  ماده آن ( ممنوعیت فعالیت در شرکتهای هرمی گلد کوئیست ) مغایر با موازین شرع و قانون اسلامی شناخته نشد .

 

 

راستی زاویه به مهران تبریک می گوید ... اما مگر مهران تبریک گفتن دارد .!!!

برای تو

<<<<<<<<ُُevanescense>>>>>>>>>

 

http://www.avayeno.com/taranehha.php

salam be hameye dooostane khobe khoobam dar goroohe zavieh va nashrieh va ....

az inke mano be goroohe khodeton rah dadin mamnonam o omidvaram dooste khobi baratoon basham..

nemidonam be che sabki az music alaghe mand hastin ama ye ahang az evanescense ke fogholadast ino vasatoon minevisam age khastin mitoonin az adresi ke baraton neveshtam estefade konin o goosh konin...

www.danceage.com/e/evanescense/bring 

how can you see into my eyes like open doors       

leading you down into my core

where i've become so numb     

 without a soul my spirit sleeping

somewhere cold

until you find it there and lead it back home

wake me up inside wake me up inside

 call my name and save me from the dark

bid my blood to run before i come undone save me from the nothing i've become

now that i know what i'm without you can't just leave me breathe into me and make me real bring me to life wake me

up inside wake me up inside call my name and save me from the dark

bid my blood to run before i come undone save me from the nothing i've become

bring me to life

 frozen inside without your touch without your love darling only you are the life among the dead

 all this time i can't believe i couldn't see kept in the dark but you were there in front of me

 i've been sleeping a thousand years it seems got to open my eyes to everything

without a thought

without a voice

without a soul

 don't let me die here there must be something more

bring me to life

 

sara

شعر

        بیست و چند سالگی ام را در انتظار می بینم

 

                                         خدایت نگهدارد

 

                                       با پرده اش آویزان  

 

                     امروز سیزدهم دی بود

 

                         (غمگین غزل واژه هجرت سروده است)

 

 

 

                                               یک

 

                                              دو

 

                                                  روز بعد متولد می شوی

 

                                    به شکل تازه تری ،

 

                           من میان سینه ات به خواب  رفته ام .

 

                   مست کن

                                 

                                      به شکل تاری

 

                                          تار مویی

 

                              (با صبح دلپذیر از روشنی بگو )

 

                  امشب شهابها حمله ورند

 

                               من هیچ خاطره ای در یادم نیست

 

                                        این آسمان نیست

 

                                         دل بسته به من

 

                   من به شکل تازه تری

 

                                               یک

 

                                               دو

 

                                            روز بعد 

 

                                        میان تار و پود

 

                                         تقدیم می شود

                            

                                            عزیزم!

    

   (این نوشته شعر نسیت ،چیزیست شبیه شاد باش )  

 

 

                            امروی