بنام فریبا فیاضی :
حالا بعد از این همه که قرار بود شعری از این شاعره نو ( نو پا و جد ) بگذاریم .
جالا باید بگویم : این شاعره ، این شعرش و این هم گلچین من !! نه کتابی که
به دستمان رسید ( تخلیه عمومی –چاپ مهررواش - 1386) و نخوایدم و
خواندن !!!
ما به قولمان هر چند دیر یا زود وفا کردیم و فریبا را درتخلیه عمومی فیاضی به
نمایش خواندیم !!! بخوان .که این توله سگ را باید باید باید بزرگ کرد !!!
پا کوتاه
چشم های هیز نجیبم کرد
چشم هایی که سگ داشت
من هم داشتم
تربیت شده ای ، خونی
در آدرس ها نوشته می شود ، بوق م یزند آزاد
در زمانهای حقیقی پشت به پشت
همیشه کسی که از در بیاید اولین تنها نیست
درگیر اسمهای معمولی
دستهایم گرفته باید
آدمهای دیر کرد دار ، به خبرهای موثق نمی مانند
جایی
دیر شدن امری بدیهی است
مثل عینک سیاه ، پنهانی ام
تا سگهای کمر کشیده واق کنند
فردوسی سی ساله شده
( همسایه ی ما خانم پارسی است ، همیشه از بالکن آویزان دیدن )
و همه ی چیزهای زبان باور کردنی است
سگیده کاری از دستم بر آید ، خواهم
پاچیده ام زیر
فشارهای استخوانی
از سگهام کمتر
برای فکر کردن معوقم
قلاده ی عشق برگردنم هنوز
این ملموس است پاچه نمی دهم
تمام دهنم پایی است و ذهنم خون چکان تکانه ها
انجمنی برای عرضه ی شعر نمانده
من شکوه پارس نمی کنم
نخوانده مانده ام
وحشی اهلی من است
وحشت سگ می طلبد
هیچ بایدی به زندگی سگی پرداختن نمی پردازدم
تا سرعت به خیابان اصلی زدن
سگ کرده ای هارم کنی
هاری ببخشی به بخش های حساس بیماری ام
صعب الخروج بودن سگهای برون مرزی را می کشد
کشتن کار من است
ساعت روانی شعر رو به طول است
توله های پس انداخته برای تنهایی پس انداز می شوند
تنهایی آسمان عجیبی به خود گرفته
من مشغولیت دیگری جز سرگرم کردن زبان نداشتم
چه می شود رفت ؟
سریعتر خانگیم کنید
اینجا داگ ویل است .